 |
||||||||||||
|
Dueje Kofi Hiete Kofi, Krentewek, Bröötsches, Woosch on Kies – ales schtiet op den Dösch. An ien Schtäl schtiet ook noch en Plaat met Schtroiselkuk. Noo noch ens de Naas geputst, de Häänt geriewe, de richtige Kompenai gesükt, on daan giet et draan: “Geaf mich ens de Melek.” – “Wat es dat daan fön`e?” – “Woe hüert dä`wäl bee?” – “Hä sal wäl fan di andere Sii ferwant siin.” - “Dä Kofi es äwer läker, dä helt Liif on Siel tesaame.” – “No kiik ens, wat Trautsche guut duer de Wenter gekoomen es.” – Dä Schtroiselkuk mot ek noch probiere.” – “Wifüel Blaage hät Schäng eegentlek?” – “Hmm, di Kirsche sin gants fresch.” – “Häs`e dich dat Klet loete maake of es dat fan`e Schtang?” – “Trek dich doch di Pältsjak uut, hier wet ni geklaut.” – “Tsuker dun ek al lang ni mier in`e Kofi.” – “Nä, nää, dat es en richtich näte Famili, ni?” Neawenaan in`e Wirtschaf sete noch di Trauergääs, di ken Kofikaart häbe, on sin, wi me sue sät, “et Fääl an`t fersuupe.” - “Flüsich Bruet es Truf.” - “Se häben ene guije Frönt begraawe.” - “De Beste gont teörsch.” - “Menigen Oowent häbe we met ööm ferbroch.” – “Dun os noch en paar Bier.” – “Nää, di häb ek beschtelt.” – Do kas di näsde Roont geawe.” – On noch ien, on noch ien. Di örschte äfe Griise kome. “Junge komm bald wieder.” Dä schwarten Huut in`e Nak wet an`e Teek di letste Roont aangeschtuete. Buute fengt et al aan, düster te weare, on dat örschte Taksi kömpt. De letste Grosches fö de Musikboks: “So ein Tag, so wunderschön wie heute.”
|